Bryce Canyon, 31 juli

Dag 13 Woensdag 31 juli 2002

Bryce Canyon

Overnachting: Ruby’s Inn Campground (www.rubysinn.com/rv_camp.html) Prijs Cabin $ 51

We laten onze auto bij Ruby’s Inn staan en nemen de shuttlebus naar het Visitors Center. Bryce  Canyon National Park kent tegenwoordig een vrijwillig shuttlebus systeem. Dat wil zeggen er rijdt een gratis shuttlebus, maar je bent niet verplicht om hem te gebruiken. Je mag ook met de auto het park in. We kijken even rond in het Visitor Center en vragen dan voor Marijke een Junior Ranger Program. Dit is een boekje met allerlei opdrachten, die met de natuur te maken hebben. Als je die allemaal hebt gedaan, word je Junior Ranger. Marijke wil dit graag worden. Eén van de opdrachten is om een ranger-activiteit bij te wonen, bijvoorbeeld een rangerpraatje. Dit onderdeel slaan we echter maar over, omdat in verband met de taal Marijke er weinig van zal begrijpen. De andere opdrachten, zoals opschrijven wat voor dieren je ziet, een wandeling maken, afval verzamelen e.d. kan ze wel en ze begint er fanatiek mee. Ze wil graag junior ranger worden. Je kan een badge verdienen.

Na het Visitor Center nemen we de bus naar Inspiration Point voor een mooi uitzicht over het Bryce Amphitheather. Bryce is een heel wonderlijk park. Het bevat duizenden oranje, roze, rode, paarse en geelwit gekleurde zandsteenformaties, die nog het meest lijken op grote stalagmieten. Sommige staan in grote aantallen, de zogenaamde ‘amfithea­ters’, vlak bij elkaar. Andere staan wat meer apart. De speciale vormen zijn ontstaan door erosie. De kleuren rood en geel worden veroorzaakt door ijzeroxide en de kleuren paars en zacht lila door mangaan in de rotsen. Afhankelijk van de lichtinval zien de kleuren er telkens weer anders uit. De eerste keer dat we het zagen, hadden we geen idee wat we konden verwachten en vonden we het prachtig. De tweede keer was het ook nog wel mooi maar toch al iets minder. Nu, de derde keer, vinden we het niet meer zo bijzonder. Uitkijkpunten zoals Bryce Point en Sunset Point slaan we dan ook over en we nemen de shuttlebus naar de Bryce Canyon Lodge. Vandaar lopen we langs de rim naar Sunrise Point.

Hier begint de Queens Garden Trail. Met een afstand van 2,5 km en een te overwinnen hoogteverschil van 150 meter, is dit de gemakkelijkste van alle wandelingen die in de Canyon afdalen. De meeste toeristen komen niet verder dan het bekijken van Bryce vanaf de rand, maar een wandeling in de Canyon is aan te raden. Pas dan zie je hoe groot de hoodoos, zo heten de rotsen, zijn. Judith heeft echter weinig zin in wandelen. Ze wil liever naar de camping om te zwemmen. Marijke wil wel wandelen - het is één van de opdrachten uit haar Junior Ranger boekje - en daarom gaan we toch maar. Eén van de opdrachten is om op te schrijven welke dieren je allemaal ziet tijdens de wandeling. Marijke ziet een zwarte kraai, twee grondeekhoorns, vier wespen, een vogel met blauwe vleugels en een stuk of tien mieren. De rangers zullen onder de indruk zijn. Het is erg warm. We drinken weer veel water en besluiten tot groot genoegen van Judith om maar niet helemaal tot de Queens Garden te wandelen maar om te keren en terug te gaan naar de camping. Terug omhoog is een stuk vermoeiender. De eerste die boven komt is Judith. Ze is opeens helemaal gemotiveerd om te gaan lopen.

We nemen de shuttlebus terug naar het Visitor Center en daar geeft Marijke haar boekje aan een ranger. We vertellen hem dat ze vanwege het taalprobleem niet een rangeractiviteit heeft bijgewoond maar wel alle andere opdrachten heeft uitgevoerd en dat ze wel twee keer zoveel zwerfafval heeft verzameld en in een afvalbak heeft gegooid als verlangd werd. Dat is heel mooi zegt de ranger, maar ze kan geen junior ranger worden. Dat kan echt alleen maar als ze ook een rangeractiviteit heeft bijgewoond. De Junior Ranger badge kan hij dus helaas niet geven. Hij kijkt ook niet eens verder in haar boekje. Wel krijgt ze een embleem (Judith ook). Strikt formeel zal hij wel gelijk hebben, maar zoiets doe je niet. Marijke is zwaar teleurgesteld.

De rest van de dag wordt besteed aan zwemmen, eten en weer zwemmen. In de grote winkel van Ruby’s Inn kopen we voor $25 een prachtig boek van National Geographic over alle Nationale Parken van Amerika. Het zijn er momenteel 55. We tellen hoeveel wij er al bezocht hebben. We komen uit op 14; te weten: Arches, Bryce, Canyonlands, Capital Reef, Death Valley, Grand Canyon,  Grand Teton, Great Basin, Redwood, Sequoia & Kings Canyon,  Waterton-Glacier, Yellowstone, Yosemite en Zion.  Als we het Joshua Tree National Park alvast mee rekenen – dat park zullen we later op deze rondreis bezoeken -, dan hebben we er 15 gezien. Nog 40 te gaan. We moeten dus nog maar wat vaker naar Amerika.

Bryce Canyon – Zion (Springdale),1 augustus

Dag 14 Donderdag 1 augustus 2002

Bryce Canyon – Zion (Springdale) (gereden afstand 90 miles, 144 km)

Overnachting: Pioneer Lodge (www.pioneerlodge.com) Prijs kamer: $77

Als we ’s morgens de boel aan het inpakken gaan, beginnen de kinderen te klagen. Ze willen niet weg. Ze willen blijven. Hier is een mooi zwembad. Waarom kunnen we hier niet een dag extra blijven. Gewoon niks doen en op de camping blijven. We leggen uit dat we niet wisten dat er een zwembad naast de cabin was en dat we bij Zion een motelkamer gereserveerd hebben, dat daar ook een zwembad is en dat er hier andere mensen in onze cabin komen. We doen het wel lekker rustig aan. De check out time is 11 uur. We leveren de sleutel in maar gaan nog niet weg. De kinderen spelen in het zwembad en wij lezen een boek. Pas om 1 uur vertrekken we richting Zion.

Als we de US 89 richting Zion volgen zien we een bord waarop staat dat er verderop wegwerkzaamheden zijn. Dit kan een vertraging van een uur geven. Een alternatief is om de SR 44 te nemen en dan via de I15 en de SR 17 naar Zion te rijden. Dat is een omweg van ruim 50 mijl, ook een uur dus. We kiezen voor de US 89 en nemen de gok van oponthoud. Dat pakt goed uit. De vertraging blijft beperkt tot tien minuten. Aardig is het bord bij de wegwerkzaamheden. ‘Your tax money at work’ staat er op. Bij het plaatsje Mount Carmel pakken we de afslag naar Zion.

Zion is een mooi park. Het bestaat uit hoge plateaus en twee grote canyons, te weten de Zion Canyon en de Pion Creek Canyon. Door deze laatste loopt de Zion Mt Carmel Highway. Deze SR 9 is de doorgaande weg door het park en verbindt de I-15 in het westen met de US 89 in het oosten. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de Grand Canyon en Bryce Canyon lopen de verharde wegen in Zion niet op de rim, maar juist op de bodem van de canyons. Dat maakt het park vrij uniek. Je hebt namelijk het idee dat je in het dal van een berglandschap rijdt, maar in werkelijkheid rijd je dus op de bodem van een canyon en kijk je tegen de hoge rotswanden op.

We zijn nog maar net het park binnen of Marijke ziet op de bergwand een kudde ‘desert bighorn sheep’ lopen (“geiten zoals Marijke ze noemt). Het zijn er een stuk of tien. We stappen uit en nemen de tijd om foto’s te nemen. Binnen de kortste keren staat er een hele rij auto’s eveneens stil om foto’s te nemen. Ook een ranger stopt en maakt foto’s, waaruit wij concluderen dat de kudde niet vaak te zien is.

Nadat we door de smalle Zion-Mt Carmel tunnel zijn gereden verlaten we via de westelijke ingang het park weer. Voordat we de Zion Canyon gaan bekijken willen we namelijk eerst even in ons motel inchecken. Aangezien de Zion Lodge in het park vol was, hebben we een motel in Springdale gereserveerd. Dit dorp ligt pal naast het park en telt een hoop motels. Nadat we ingecheckt hebben, pakken we de gratis shuttlebus die tussen de motels van Springdale en het Visitor Center heen en weer rijdt. In het Visitor Center bekijken we de informatieborden en een diavoorstelling en vragen vervolgens naar het Junior Ranger program. Marijke wil toch nog een keer proberen om junior ranger te worden. Vervolgens lopen we naar de shuttlebus die door de Zion Canyon rijdt. Mocht je vroeger nog met de auto de Zion Canyon in, nu mag het niet meer (tenzij je een reservering hebt voor de Zion Lodge). Met de shuttlebus rijden we naar de Lodge. We reserveren een tafel voor het avondeten en kijken wat rond tot we aan tafel kunnen.

Het eten is er lekker. Het is druk in het restaurant en het is maar goed dat we gereserveerd hebben. Na het avondeten is er in de Lodge een ranger die een lezing met dia’s over vogels in Zion houdt. We besluiten er heen te gaan zodat de kinderen in ieder geval een rangeractiviteit hebben bijgewoond. Dit voor het geval ze hier ook zo streng zijn. De ranger heeft mooie dia’s en kan leuk vertellen over de dieren. Zo vertelt hij over een vogeltje dat heel bijzonder is omdat het heel veel water drinkt voordat hij over een woestijnachtig gebied gaat vliegen. Je kon het vergelijken met het op één dag opdrinken van tien kratten bier door een mens. ‘So what!’ had de vorige keer een Amerikaan geroepen.

Als we met de shuttlebussen terug rijden naar ons motel is het al donker. Het zwembad is echter verlicht en hoewel het al halftien is mogen de kinderen nog even zwemmen.

Zion National Park, 2 augustus

Dag 15 Vrijdag 2 augustus 2002

Zion National Park (Springdale)

Overnachting: Pioneer Lodge (www.pioneerlodge.com) Prijs kamer: $77

De kinderen zijn gisteravond laat naar bed gegaan en vanochtend wordt er daarom uitgeslapen. Pas tegen een uur of elf zijn we in het park. Als eerste gaan we met de shuttlebus naar de Weeping Rock Parking Area. Hier maken we een wandeling naar de zogenaamde ‘Hanging Gardens’. Deze planten ‘hangen’ aan ietwat overhangende rotsen waaruit water omlaag druppelt (de Weeping Rock). De bovenliggende rotslagen zijn poreus en de sneeuw en regen die hier bovenop valt, heeft ongeveer twee jaar nodig om er door heen te sijpelen. Dankzij dit water groeien er allerlei planten aan de onderkant van deze rotswanden. Ook in droge tijden. We doen ongeveer een half uurtje over deze wandeling (afstand heen en weer nog geen ½ mijl). Daarna is het tijd voor de lunch. Deze eten we gezeten op het gras voor de Lodge. De kinderen klagen dat ze vanwege de warmte geen zin hebben om nog verder te gaan wandelen, maar wij willen nog een stukje van de Zion Canyon bekijken.

De lucht betrekt als we met de shuttlebus naar de ‘Temple of Sinawava’ rijden. Bij deze rotswand begint de ‘Gateway to the Narrows’. Dit is een wandeling van 1,5 km over een verharde pad naar een kloof die de ‘Narrows’ heet. Onderweg naar de ‘Temple of Sinawava’  begint het plotseling te regenen en niet zo zachtjes ook. Het is een echte wolkbreuk. Iedereen in de bus wordt nat omdat alle dakramen van de bus openstaan. Het duurt wel even voordat ze allemaal dicht zijn. Bij het eindpunt stortregent het nog steeds. Er staan mensen te wachten die volledig doorweekt zijn. Ook wij zijn niet ingesteld op een bui. Dus besluiten we om in de bus te blijven zitten en mee terug te rijden. Overal om ons heen worden in de steile rotsen spontane watervallen gevormd. De Virgin-rivier die kort tevoren nog een helder beekje was, is nu een bruine modderstroom. Als we echter een halte verder zijn, neemt de regen af. Het lijkt erop of de bui weer even snel zal verdwijnen als hij gekomen is. We besluiten om alsnog de wandeling te gaan maken. We stappen over op een vrijwel lege bus en keren terug naar het eindpunt.

Als we weer bij de ‘Temple of Sinawava’ zijn, is het droog. Maar het effect van de bui is goed merkbaar. De lucht is fris en de temperatuur is behoorlijk gedaald. Het is nu aangenaam wandelweer. Aan de overkant van de rivier ontspringt een waterval midden uit een rots en klettert met veel lawaai naar beneden. Soms komen er stenen omlaag. Als we overigens twee uur later langs hetzelfde punt lopen is er bijna niets meer over van deze waterval.
De wandeling eindigt bij een kloof die de Narrows heet. Hier houdt het verharde pad op. De wanden van de canyon komen hier zo dicht bij elkaar dat de Virgin River de hele canyon vult. Wie dus verder wil wandelen zal door het soms ijskoude water en over gladde rotsen moeten lopen. De kinderen willen wel, maar wij niet. Zonde van onze nieuwe sportschoenen. Bovendien, mocht het weer plotseling gaan regenen, dan kan het zelfs gevaarlijk zijn. Door een flinke regenbui kan verderop in de Canyon een vloedgolf ontstaan en de smalle kloof biedt dan in de Narrows echt geen vluchtplekken.

Nadat we terug gelopen zijn naar de ‘Temple of Sinawava’  rijden we met de shuttlebus terug naar het Visitor Center. Daar beantwoorden de kinderen de laatste vragen in hun Junior Ranger Program. Vervolgens geven ze het boekje aan een ranger. Deze neemt wel de tijd voor de kinderen en bekijkt hun antwoorden met interesse. De kinderen hebben de vragen in het Nederlands beantwoord maar wij vertalen de antwoorden voor haar. Ze stelt ook nog enige vragen aan Judith en Marijke, zoals de vraag waarom je de dieren niet mag voeren. Judith weet het goede antwoord en allebei worden ze benoemd tot Junior Ranger. Ook krijgen ze de bijbehorende badge. Marijke straalt helemaal.

’s Avonds eten we nog een keertje in het restaurant van de Lodge. Buiten op het grasveld lopen enkele herten. Deze mogen zich in de warme belangstelling van allerlei kinderen, waaronder die van ons, verheugen. Eentje (van de herten) loopt mank.  Een Amerikaans meisje vraagt aan Judith of ze weet hoe dat komt. Hier zien we de vruchten van het kijken naar Cartoon Network, want Judith kan zich in het Engels goed verstaanbaar maken.

Springdale – Grand Canyon, 3 augustus

Dag 16 Zaterdag 3 augustus 2002

Springdale – Grand Canyon (gereden afstand 257 miles,  412 km)

Overnachting: Thunderbird Lodge www.grandcanyonlodges.com

prijs kamer: $129

Vandaag staat het rijden naar de South Rim van de Grand Canyon op het programma. We hadden van tevoren bedacht dat de Grand Canyon iets was dat de kinderen moesten zien. En aangezien wij de South Rim mooier vinden dan de North Rim kozen we voor de South Rim. Nu hebben we spijt van deze keuze. Het betekent een omweg van twee dagen. De kinderen zijn het lange reizen en het wandelen in de hitte in een natuurpark een beetje moe. Achteraf  bekeken hadden we beter óf de Grand Canyon helemaal moeten overslaan óf voor de North Rim moeten kiezen. Deze laatste hadden we dan onderweg van Bryce naar Zion mee kunnen nemen. Dit had dan een dag extra rijden bespaard en die hadden we dan kunnen gebruiken om ergens anders wat langer te blijven. Foutje in de planning dus.

We vertrekken voor ons doen vrij vroeg uit Springdale. Om tien uur al. Het is al weer behoorlijk warm. Marijke drinkt ijskoud water en dat blijkt even later slecht te bevallen. Ze geeft in de auto onverwachts over. Als we alles schoon gemaakt hebben, blijkt er ook wat op de gameboy van Judith terechtgekomen te zijn. Wie wil weten of deze daar goed tegen kan, bij deze het antwoord op deze consumententest. Niet dus, hij doet het niet meer. Een klein drama dus. We leggen de gameboy in de zon zodat hij kan op drogen en hopen dat hij het alsnog gaat doen. Judith mag van Marijke haar gameboy lenen.

We rijden via de SR 89 naar Kanab. Daar kiezen we voor de SR 89A. Bij Jacob Lake slaan we links af. Ga je rechtdoor dan is het nog ruim 40 mijl naar de North Rim van de Grand Canyon. De afstand  tussen de North Rim en de South Rim bedraagt 10 mijl. Dus hemelsbreed zitten we nog maar 50 mijl van ons hotel op de South Rim af. Echter over de weg bedraagt afstand nog bijna 200 mijl. We hebben dus nog een hoop te rijden. Vlak na Jacob Lake begint het te regenen en niet zo klein beetje ook. Gelukkig duurt het niet lang en even later is het weer droog. De SR 89A is een mooie scenic route. Het eerste deel gaat door het Kaibab National Forest.

Daarna rij je door een soort woestijn. Een soort ’once upon a time in the west’ landschap. Om een uur of twee komen we bij het plaatsje Marble Canyon. Hier vlakbij moet ook ergens de Antelope Canyon liggen. We hebben er mooie foto’s van gezien, maar je kan niet alles bekijken. Vervolgens rijden we over de Navajo Bridge over de Colorado. Hier begint de Navajo Indian Reservation. Beneden op de rivier zien we een grote gele rubberen boot. Het is echt een joekel van een ding. Er zitten wel meer dan tien mensen op. Ze zijn aan het raften door de Grand Canyon. Bij de brug zien we ook de eerste indianenstalletjes. Onderweg komen we er meer tegen. We hadden Judith en Marijke beloofd dat ze allebei een sieraad mochten kopen. We stoppen bij een plek waar wat meer stalletjes staan. Judith en Marijke kiezen allebei voor een ketting. De prijs van $5 valt mee.

Bij Cameron nemen we de Highway 64 en rijden via de east entrance het Grand Canyon National park binnen. Bij Desert View stoppen we. Hier is het eerste echt mooie uitzichtpunt over de Grand Canyon. Het is er druk. We hebben nog net de laatste parkeerplaats. Het uitzicht is mooi en indrukwekkend. In de verte kunnen we tussen de roodbruine canyonwanden de Colorado zien. De rivier die bij de Navajo Bridge groenblauw was, is hier bruin. Het is voor ons de derde keer dat we de Grand Canyon bekijken en op een of andere wijze bekruipt ons hier weer hetzelfde gevoel als bij Bryce. Het is mooi maar we hebben het al gezien. Dit gevoel hadden we bij Yosemite en Zion absoluut niet. Die bleven ook de derde keer prachtig om te bekijken. Misschien komt het omdat de natuur in Yosemite en Zion beweegt (de rivieren, de watervallen, de dieren), terwijl in Bryce en de Grand Canyon de natuur “stil staat” (de rotsen en de canyon).

We bekijken de souvenirwinkel en de kinderen (en wij dus ook) beklimmen de aangrenzende Desert View Tower. Dit is een kleine uitzichttoren (drie verdiepingen hoog), die er uitziet alsof hij vroeger door indianen is gebouwd, maar dit is niet zo. Hij stamt uit 1932 en is, weliswaar naar voorbeelden van oude indiaanse torens, ontworpen door de architecte Mary Colter. Deze heeft vele historische bouwwerken in de Grand Canyon op haar naam staan, zoals het Hopi House (1905), Hermits Rest (1914), de Look Out Studio (1914) en de Bright Angel Lodge (1935). Ook de Phantom Ranch (1922) op de bodem van de Grand Canyon bij de Bright Angel Creek is van haar hand. Dit laatste gebouw hebben we niet gezien, maar de rest ziet er leuk uit. Aan de overkant zien we boven de North Rim onze regenbui van vanmiddag hangen. Hier is het stralend mooi weer.

Vervolgens rijden we over de east rim drive naar Grand Canyon Village. De Thunderbird Lodge is een modern motel op de rand van de canyon. Het is twee verdiepingen hoog. Vanuit onze kamer kijken we zo de canyon in. Dat is wel speciaal. Wie overweegt om dit motel te overnachten kunnen we aanraden om de $10 extra uit te geven voor een canyonview kamer. Beter nog is echter om een kamer met uitzicht op de canyon te nemen in de Kachina Lodge. Dit tweeling motel van de Thunderbird Lodge staat zelfs nog iets dichter bij de rand.

Als we ’s avonds de deur van onze lodge uitlopen om wat te gaan eten, is de regenbui van de North Rim er eindelijk in geslaagd om de canyon over te steken. Dit vergemakkelijkt wel de keuze waar we gaan eten, want we kiezen daarom voor het dichtstbijzijnde restaurant, de Arizona Room. Als we er weer uitkomen is het droog en bekijken we hoe de zonsondergang de kleuren van de wanden van de canyon verandert. Terug op onze hotelkamer is er nog een klein drama. De ketting van Judith breekt en het ziet er niet naar uit dat we hem kunnen maken. Waarom maken ze die dingen niet wat steviger. De enige schrale troost is dat de gameboy weer enige teken van leven vertoont.

Grand Canyon Village – Williams, 4 augustus

Dag 17 Zondag 4 augustus 2002

Grand Canyon Village – Williams (gereden afstand 65 miles, 104 km)

Overnachting: KOA Kabin (www.koa.com/where/az/03211.htm) Prijs Cabin: $35

De dag begint goed. De nachtrust heeft de gameboy goedgedaan en hij doet het weer. Weliswaar hapert hij af en toe nog, maar er kan op gespeeld worden. De kinderen hadden graag de zonsopkomst willen zien -ik ben op tijd wakker hoor-, maar daar zijn ze veel te laat voor. De plannen waren weer eens groter dan de daden. Voor de zonsopkomst hadden we er om halfzes uitgemoeten. Op dat tijdstip rijden er overigens al gratis shuttlebussen over de west rim om de toeristen naar de mooiste plekjes te brengen voor de zonsopkomst.

We ontbijten in de Bright Angel Lodge. De ober vergeet de door ons bestelde worstjes bij het ontbijt. Als we hem daarop attenderen, krijgen we een sacherijnige blik en even later worden ze zonder een woord te zeggen op tafel gezet. Deze ober is duidelijk de uitzondering op de regel. Tot nu toe waren de obers altijd even attent als beleefd. Misschien waren we net een toerist te veel. Vervolgens lopen we op het pad langs de rim naar de opstapplaats van de shuttlebus. We nemen de bus naar Hermit’s Rest.

Onderweg stappen we uit bij de Trailview Overlook en bij Powel Point. Vandaar lopen we langs naar de rand van de canyon naar Hopi Point en nemen daar de bus weer.

De kinderen hebben niet echt oog voor de uitzichten. Die geloven ze wel. Veel liever willen ze tikkertje spelen maar dat hebben we ten strengste verboden. We zien ze al hardhollend het ravijn in rennen. Bij Hermit’s Rest kopen we een ijsje en kijken wat rond. Judith komt opeens helemaal enthousiast uit de Giftshop lopen. Ze verkopen eekhoornknuffels. Eekhoorns zijn Judith’s favoriete dieren maar ze heeft er geen knuffel van. Judith wil dolgraag de knuffel hebben. ‘Ieder kind heeft een knuffel van zijn favoriete dier alleen ik niet’ zegt ze. We kopen een knuffel met een groen Grand Canyon jasje aan. Met een zeer tevreden Judith rijden we met de shuttlebus terug naar Grand Canyon Village.

Als we van de shuttlebusstop weer langs de rim naar de Brigh Angel Lodge lopen kijken we even in de Kolb Studio. Dit gebouw, op de rand van de canyon,  is door de broers Emery en Elsworth Kolb in 1904 gebouwd en is daarmee één van de oudste nog bestaande gebouwen van de Grand Canyon. Wat zo bijzonder aan dit gebouw is, kan je niet zien. Je moet het weten. Het bijzondere is namelijk het feit dat Emery Kolb hier vanaf 1904 tot aan zijn dood in 1976 foto’s, films en curiosa heeft gekocht. Meer dan 72 jaar lang! Hij begon er dus al 10 jaar voor de eerste wereldoorlog mee en deed het nog toen er al mensen op de maan liepen. Dat is wat je noemt een mensenleven lang. Tegenwoordig functioneert deze oude fotostudio als boekwinkel (geen literatuur e.d. alleen boeken over natuurparken).

Voor de lunch rijden we met de village-shuttlebus naar de Market Plaza. Daar eten we in een cafetaria een goedkope maaltijd. De kinderen doen daarbij een wedstrijdje wie het meest kan knoeien. Marijke ziet iemand lopen ‘met de scheiding omhoog’. Als we kijken wat ze bedoelt, blijkt het iemand te zijn met een hanenkam.

Bij een winkel aan de overkant doen we nog wat inkopen voor morgen en vervolgens rijden we richting Williams. We hebben een cabin op de KOA-camping bij Williams gereserveerd. De cabin blijkt zelfs nog mooier te zijn dan die bij Bryce. Deze cabin heeft namelijk op de veranda een schommelbank die aan kettingen hangt. De kinderen nemen hem direct in beslag. We krijgen ze er met moeite vanaf om te gaan zwemmen in het overdekte zwembad. Op de camping is geen restaurant. Wel is er buiten een afhaalstalletje, Mel’s Place, waar ook enkele picknicktafels staan. We kiezen allebei voor een steak van nog geen $10 en, eerlijk is eerlijk, de steak van Mel is één van de lekkerste van de hele reis.

Williams – Las Vegas, 5 augustus

Dag 18 Maandag 5 augustus 2002

Williams  – Las Vegas (gereden afstand 255 miles, 408 km)   

Overnachting:  Hotel Circus Circus Prijs kamer $64 http://www.circuscircus.com/index2.php

We ontbijten weer bij Mel (lekkere pannenkoeken). We beloven hem om als we terug in Holland zijn reclame voor hem te maken. Bij deze dus. Daarna pakken we de boel in, tanken in Williams en nemen de I40 richting Las Vegas. Bij Seligman verlaten we de interstate en nemen de historische route 66. Route 66 is de beroemdste weg van Amerika. Alleen al op internet zijn tientallen sites gewijd aan deze weg. Typ voor de aardigheid maar eens ‘route 66’ op www.google.nl in. Voor Seligman is de weg een bron van inkomsten. Het lijkt wel of de hele plaats uit alleen maar souvenirwinkeltjes bestaat. Zo gauw we Seligman uit zijn, komen we nauwelijks meer een auto tegen. We stemmen de radio af op 103.3 FM. Dit is een zender met de naam ‘Route 66 Oldies’. Deze draait alleen maar jaren zestig muziek. Met de cruisecontrole op 65 miles ingesteld is het relaxed rijden door het mooie landschap.

Na zo’n 30 mijl rijden komen we bij de Grand Canyon Caverns.  (http://www.gccaverns.com/)

Een groot bord met een dinosaurus suggereert dat er in deze grotten fossielen van deze beesten te zien zijn. Dat is misschien wel aardig voor de kinderen, maar we hebben nergens iets gelezen over dinosaurussen die hier gevonden zouden zijn. Bij de ingang van de weg naar de grotten is een motel. We halen hier voor de zekerheid een foldertje over de grotten. Het foldertje maakt alleen maar melding van een gemummificeerde ‘bobcat’ die in de grot is gevonden. Daar zijn de kinderen niet echt van onder de indruk en we laten de grotten dan ook letterlijk en figuurlijk links liggen. Als we de uitlopers van de Hulalapi mountains doorkruist hebben, verandert het landschap. Het wordt nu een stuk stoffiger en we zien geregeld stofwindhozen. Bij Kingman stoppen we voor de lunch. Een McDonalds! Ze bestaan nog. Negen dagen geleden hebben we er voor het laatst eentje gezien. Voor de kinderen een eeuwigheid. Als we terug naar onze auto lopen zien we een hele lange goederentrein van de Santa Fe Company voorbij denderen. We tellen de wagons. Het zijn er 75.

Bij Kingman komen we weer op de I15, al spoedig gevolgd door de SR 93 richting Las Vegas en de Hooverdam. Vlak voordat we bij deze dam komen worden alle auto’s van de weg geleid en moeten een stukje via een parkeerplaats rijden. De politie bekijkt de inzittenden en een aantal auto’s wordt aan een nadere inspectie onderworpen. Wij mogen doorrijden. We vermoeden dat het een veiligheidscheck is in verband met mogelijke aanslagen. Bij de Hooverdam is het erg druk. We stoppen even om wat foto’s te maken (voor informatie over de Hooverdam zie: http://www.hooverdam.usbr.gov/). Het is stapvoets rijden over de dam. Als we deze gepasseerd zijn, zien we op de tegenovergestelde richting ook een securitycheck.

Tegen een uur of vier zijn we in Las Vegas. De Las Vegas Boulevard, oftewel de Strip, is snel gevonden. We hebben geboekt voor Circus Circus. Onderweg daarheen zien we een ‘drive thru wedding chapel’.  Trouwen zonder je auto uit te komen. Hoe verzinnen ze het. Zouden ze de motor wel uitzetten? Overigens het bedrijf dat deze trouwmogelijkheid biedt, heeft ook het ‘Hunka Hunka Burnin’ Love Package’ in de aanbieding. Voor $150, een koopje, komt Elvis op je bruiloft. Het pakket omvat het volgende:

1.       Elvis as guest at your wedding, to serenade, you and yours, two of your favorite Elvis tunes.

2.       A 8×10 glossy signed photo of your Elvis impersonator you can treasure for years.

3.       Elvis available for photos at the conclusion of your wedding.

Je kan niet zeggen dat je geen waar voor je geld krijgt. Overigens het huwelijk van de echte Elvis vond ook plaats in Las Vegas. Maar vast zonder het Hunka Hunka Burnin’ Love Package.

Circus Circus was één van de eerste themahotels in Las Vegas. Als men ons vroeg naar welk hotel in Las Vegas we gingen en we vertelden dat we een reservering hadden voor Circus Circus, dan was altijd de reactie heel lauw. Als we er echter bij vertelden dat we twee kinderen bij ons hadden, dan vond men het een zeer goede keuze. En zo is het ook. Circus Circus is uitermate geschikt voor ouders met kinderen. Het bevat allerlei kermisachtige attracties en een podiumpje met circusacts. Andere hotels die geschikt zijn voor kinderen zijn: Excalibur, MGM Grand, Stratosphere en New York-New York.

Althans, dat zijn de aanbevelingen die komen van de pagina http://www.vegas4visitors.com/. Dit is echt een heel goede site over Las Vegas. Zo is er een speciaal hoofdstuk voor ‘families’  met allerlei tips over hotels, en welke dingen leuk zijn om met kinderen in Las Vegas te doen. Maar ook de andere delen van de site zijn nuttig of leuk. Zo is er ook een hoofdstuk met recensies van shows. Die zijn niet alleen informatief maar ook grappig om te lezen. Zie bijvoorbeeld een stukje uit een recensie over de Crazy Girl show (een show met veel topless dames):

“People are always asking us how we can like such a tasteless, tacky place like Las Vegas. We always leap to the city’s defense, pointing out the art, architecture, and quality entertainment like Cirque du Soleil or The Blue Man Group. Inevitably, someone will bring up Crazy Girls, and our whole
argument goes right out the window”.

Op de grote parkeerplaats achter Circus Circus parkeren we onze auto. We staan vijfentwintig minuten in de rij voor het inchecken. We hebben een kamer op de 19^e verdieping. Als we op de kamer naar buiten kijken, zien we iemand naar beneden springen. Dat is niet zo dramatisch als het er hier staat, want hij zit vast aan een grote rubberen band. Je kan namelijk bungeejumpen naast het hotel. Dat is niks voor ons. Aangezien het meer dan 40 graden is, gaan wij liever zwemmen.

Circus Circus heeft uiteraard een zwembad, maar ze hebben eigenlijk liever niet dat je daar heen gaat. Ga ja zwemmen, dan ben je immers niet aan het gokken. Ze hebben het dan ook niet gemakkelijk gemaakt om bij het zwembad te komen: een lift omlaag, een heel complex van gangen door, een lift omhoog, nog een stelsel van gangen door, vervolgens een trappenhuis waar je moet gokken, niet op een gokmachine maar welke deur je moet hebben, en uiteindelijk sta je buiten bij het zwembad dat op de meest winderige plek van het complex is aangelegd. Eén van de twee zwembaden is vanwege de wind zelfs gesloten. Het andere bad zit vol met kinderen. (Dat is het nadeel van een kindvriendelijk hotel). We blijven een half uurtje bij het zwembad, voltooien de speurtocht terug naar onze kamer en gaan daarna eten bij het ‘all you can eat buffet’. Dat is even druk als groot. Ze werken met een systeem van vlaggen. Als je aan de beurt bent, moet je naar iemand met een blauwe vlag lopen, vervolgens verwijst deze je door naar iemand met een groene vlag en die wijst je je tafel aan. De kwaliteit van het eten houdt niet over. Rode vlag. We besluiten om morgen ergens anders te gaan eten.

Na het eten gaan we het hotel bekijken. Als eerste gaan we naar de ‘Midway’. Het Adventure Dome (een soort mini pretpark) dat ook in Circus Circus zit bewaren we voor morgen. In de Midway vind je het circusgedeelte. Hier zijn niet alleen allerlei kermisachtige attracties maar vinden ook de circusvoorstellingen plaats. Net als wij er aan komen begint een groep jongleurs, drie heren en drie dames in sexy glitterpakjes, met een wervelende act met het overgooien van kegels. Het ziet er zeer professioneel uit. Ze kunnen het zelfs staande op elkaars schouders (drie hoog). De kinderen vinden het heel knap en wij eigenlijk ook wel. Voor het optreden van de volgende act moet je echter drie kwartier wachten. Er is geen doorlopende voorstelling. Het is namelijk niet de bedoeling dat je bij het circus blijft hangen. Gokken moet je. We besluiten daarom naar buiten te gaan en de Strip te gaan bekijken.

Buiten is het inmiddels donker geworden en Las Vegas baadt in een zee van kleurrijke lichtjes. De kinderen kijken hun ogen uit. We lopen richting Treasure Island. Onderweg buiten bij Stardust worden de spuitende minifonteintjes uitgebreid bekeken. Als het wat lang duurt, voordat één van de fonteintjes zijn water overspuit naar een andere fontein gaat Judith dit van dichtbij bekijken en ja hoor, tot grote hilariteit van Marijke, loopt ze even later met nat hoofd. Judith vindt het niet erg want het is nog steeds best warm

Bij Treaure Island staan al behoorlijk wat mensen te wachten voor de ‘Pirate Battle’ die hier voor het hotel om de 90 minuten plaats vindt. De volgende voorstelling begint pas over een half uur. Moeten we nou wel of niet ook gaan wachten. Gezien de hoeveelheid al wachtende mensen besluiten wij ook maar om te gaan wachten. De slag tussen een Engelse oorlogsbodem en het piratenschip is een daverend spektakel met actiescènes die in een speelfilm niet zouden misstaan. Kanonnen worden om de beurt afgeschoten, kruitkamers ontploffen en de steekvlammen zijn zo groot dat je de warmte op je gezicht voelt. Piraten en matrozen vliegen door de lucht. Eén van de twee boten, we zullen niet verklappen welke het is, zinkt zelfs. De kapitein van de boot gaat zoals het hoort met zijn schip ten onder en blijft dus op de boot staan terwijl deze onder water verdwijnt. Blijf naar afloop even naar deze boot kijken. De boot wordt namelijk weer gelicht en dan blijkt dat de kapitein er nog steeds op staat. We hebben het later op de video nagekeken. Hij blijft 1 minuut en 5 seconden onder water.

Als we ’s avonds weer op onze hotelkamer zijn, zeggen de kinderen dat dit het mooiste hotel is waar ze ooit in zijn geweest. Het heeft attracties!

Las Vegas, 6 augustus

Dag 19 Dinsdag 6 augustus 2002

Las Vegas

Overnachting:  Hotel Circus Circus Prijs kamer $64 http://www.circuscircus.com/index2.php

Het is gisterenavond laat geworden en daarom slapen we lang uit. Voordeeltje is dat het ongetwijfeld zal schelen bij de rij voor het ontbijt. Niet dus, blijkbaar hebben de ander paar duizend hotelgasten ook uitgeslapen. Het wachten duurt eindeloos. Op een gegeven moment valt het ons op dat de linkerrij veel sneller gaat dan onze rechterrij. Als we eindelijk bijna aan de beurt zijn, zien we hoe dat komt. Degene die de mensen door verwijst naar de vlaggetjesmensen begint elke keer als er plaatsen vrij komen met dezelfde rij. Als er drie plaatsen vrij zijn, dan is het links – rechts – links. Bij de volgende drie begint hij weer links: dus opnieuw links – rechts – links.  Geen wonder dat de linkerrij dan veel sneller gaat. Behulpzaam als we zijn, attenderen we de man op de fout in zijn systeem maar hij kijkt ons aan alsof we gek zijn. Hij doet het blijkbaar al jaren zo. Het ontbijt is overigens beter dan het avondeten. Bovendien is het voor ons gratis omdat we een bon kregen bij het inchecken.

Na het ontbijt gaan we de Adventure Dome bekijken. Dit is een soort overdekte kermis met airco. Er zijn niet alleen kraampjes waar je spelletjes kunt doen (de meeste kosten een dollar) maar er is ook een achtbaan. Er is een kraam waar je met een waterpistool in de mond van een clown moet schieten, waarna een ballon opgeblazen wordt. Je speelt het met tien kinderen tegelijk en wiens ballon het eerste knapt heeft gewonnen. Judith en Marijke spelen ook mee. Een volwassene die ook meedoet hangt zover naar voren dat hij wel van een meter dichterbij kan mikken dan de kinderen.

Heel sportief. Hij wint echter niet want tot zijn zichtbare ergernis knapt een andere ballon eerder. Als we kijken van wie die ballon is, zien we tot onze verbazing dat het die van Judith is. Ze straalt helemaal en krijgt een hondenknuffel als prijs.

Na de Adventure Dome gaan we buiten op de Strip casino’s bekijken. Eerst gaan we naar de Venetian. Hier is, de naam zegt het al, Venetië na gebouwd. Inclusief de grachten en de gondeliers. Binnen hebben ze op de plafonds van de arcades de lucht nageschilderd waardoor het net lijkt alsof je door de straten van Venetië loopt. Bij een pleintje zingen de gondeliers uit volle borst een Italiaans lied . De een kan het wat beter dan de andere. Marijke gaat nog even op de foto met Luciano Paverotti. Althans met een wassen beeld van hem. Vervolgens gaan we naar Caesars Palace. Hier is een fontein met standbeelden waaronder Caesar zelf die af en toe tot leven komen. Deze voorstelling vinden we niet echt indrukwekkend.

Als we weer buiten zijn, zien we dat het  twee minuten voor halfzes is en dat dus de piratenvoorstelling bij Treasure Island zo begint. De kinderen willen het graag nog een keer zien. We waarschuwen ze ervoor dat ze waarschijnlijk achteraan moeten staan en dat ze dan niks kunnen zien, maar dat vinden ze niet erg. We gaan op de brug naar de ingang van het Casino staan en binnen no-time hebben Judith en Marijke een plaatsje vooraan bij de reling gevonden. Ook wij kunnen het goed zien. Het wachten van gisteren had dus niet gehoeven. De show begint echter niet op tijd en na vijf minuten wachten wordt er om geroepen dat de show in verband met de te sterke wind is afgelast. In verband met de grote explosies en steekvlammen kan dat gevaar voor de acteurs opleveren. De kinderen zijn teleurgesteld maar het is niet anders.

Iedereen heeft honger en we besluiten om in Treasure Island te gaan eten. Puur bij toeval belanden we in de Kahunaville en dit restaurant blijkt een zeer gelukkige keuze te zijn. Een aanrader. Het eten is lekker en om de twintig minuten is er een waterballet op muziek. Wij hebben een tafeltje vooraan. Het personeel is allervriendelijkst. Zo doen ze er absoluut niet moeilijk over dat Marijke eerst haar glas limonade over de grond omgooit en even later de dop van de ketchupfles er tijdens het schudden af laat vliegen, zodat de ketchup alle kanten op spettert. Je kan er dus rustig gaan eten. Zeg alleen niet dat je uit Holland komt want anders herinneren ze zich ons misschien nog. Als we weer buiten komen is het net zeven uur en deze keer gaat de piratenvoorstelling wel door. Judith en Marijke wurmen zich opnieuw tussen de mensen door en staan weer met hun neus vooraan. Het is w ed erom een groot succes. Daarna gaan we naar de Mirage om het uitbarsten van de vulkaan te aanschouwen.

Er zijn nog veel meer leuke attracties voor kinderen in Las Vegas zoals het waterballet bij Bellagio, de lichtshow van Fremont Street of het dolfijnenverblijf bij de Mirage. Helaas hebben we niet overal tijd voor. Nadat we nog in totaal een dollar verloren hebben in de gokmachines gaan we terug naar Circus Circus. Als we binnenkomen kijken we nog even bij de Midway. Twee ac rob aten die elkaar op een moeilijke maar ongetwijfeld knappe manier aan het optillen zijn, ontlokken niet veel enthousiasme bij Marijke. ‘Twee mannen in hun onderbroek wat is daar nou aan?’ luidt haar recensie. Ze mogen nog een paar spelletjes spelen waarbij Marijke een knuffel wint –weer iets extra’s om mee te sjouwen- en daarna gaan we terug naar onze kamer. Daar beleven we een klein drama. Marijke’s favoriete pyjamajasje (met Tweety erop) is zoek. Ze blijkt hem vanochtend tussen de handdoeken gelegd te hebben en dus is de pyjama natuurlijk per ongeluk meegenomen toen de handdoeken verschoond werden. Tja, die zit dus nu ergens in grote berg. We bellen de Lost and Found departement maar die hebben hem niet gevonden. We moeten morgen maar weer bellen als de mensen van de linnengoed afdeling er weer zijn.

De kinderen willen overigens morgen helemaal niet vertrekken. Ze willen nog wel twee weken langer in Las Vegas blijven. Papa en mama niet. Die zijn volkomen uitgeteld na zo’n dag.